Print Friendly, PDF & Email

Mentale gezondheid is een onderwerp waar we vandaag de dag maar niet over uitgepraat lijken te raken. Aan de ene kant vind ik dat fantastisch. Want ik ben groot fan en voorstander van open gesprekken die de kern raken. Niet alleen de kern van een probleem, maar ook de kern van onze onzekerheden en kwetsbaarheden. Gewoon omdat we allemaal mens zijn.

Ik houd ervan om de diepte in te gaan en onze patronen en gedragingen onder de loep te nemen. Om te ontdekken waar we vastlopen. Om te onderzoeken wat we kunnen doen om onze gedachten en gedragingen te veranderen. Of hoe we op bepaalde situaties en andere mensen reageren. Het aangeven van grenzen en het uitspreken van onze behoeften is daarin zeker iets dat ik heb moeten leren. Maar ik houd er ook van als het praktisch en direct toepasbaar is. Dus toen ik hoorde over zenuwstelselregulatie en de werking van neuroplasticiteit kon ik niet anders dan alle informatie die hierover te vinden was tot me nemen.

Ik kan niet anders zeggen dat dit de missing link (of de verbindende link) is geweest in alles wat ik daarvoor over mentale gezondheid had geleerd. Persoonlijke ontwikkeling gaat over bewustwording, maar als we onszelf steeds blijven zien als iets dat verbeterd en misschien zelfs gerepareerd moet worden, slaan we de plank dan niet volledig mis? Dat is wat ik mij afvroeg toen ik de wereld van psychologie, neurologie en energie met elkaar begon te vergelijken. Voeding en beweging kwamen daar later ook nog bij, maar voor nu richt ik mij voor het gemak even op deze gebieden.

Zenuwstelselregulatie gaat over het leren begrijpen wat er in ons zenuwstel gebeurt als we ontregelt raken. Als er dus sprake is van disregulatie. En wat we kunnen doen om de balans te herstellen, waardoor we weer in verbinding kunnen komen. Met onszelf, maar ook met de mensen en wereld om ons heen. Terugkeren naar de basis, zo voelt het ook wel voor mij. Om uit de vecht, vlucht, bevries en fawn reactie te komen.

Hoe ik dat doe? Door me bewust te worden van de disregulatie. Door het te erkennen en te omarmen. Dat het zenuwachtige of onzekere gevoel er weer is. Dat de tranen achter mijn ogen prikken van boosheid, machteloosheid of schrik. Of dat ik afstand aan het nemen ben van mijn lichaam, een situatie of persoon en mijn gevoelens volledig uitschakel. Want ook dat is een overlevingsmechanisme waar ik bekend mee ben.

Na het erkennen en het er laten zijn, zoek ik iets wat me een veilig gevoel geeft. Of iets wat voor ontlading kan zorgen. De ene keer is dat een warme kop thee, maar het kan ook net zo goed een wandeling buiten in de natuur zijn. Want het bewegen van ons lichaam helpt ook om weer in balans te komen en om ons lichaam weer meer te voelen.

Dan het tweede onderwerp: neuroplasticiteit. Neuroplasticiteit is het vermogen van onze hersenen om zich te herstellen en te regenereren. Oftewel te herschikken en aan te passen. Hiermee wordt zowel de aanmaak van nieuwe hersencellen bedoeld, als het leggen van nieuwe verbindingen tussen neuronen. Oftewel de gebieden in ons brein die boodschappen aan elkaar doorgeven. Dit betekent dus dat ons brein maakbaar is.

Hoe ik dit toepas? Door nieuwe situaties niet uit de weg te gaan. Wel door eerst in te checken of het goed voelt voor mijn zenuwstelsel, maar ook door de uitdaging aan te gaan. Het beste voorbeeld van werken aan mijn neuroplasticiteit was toen ik iedere week revalideerde vanwege mijn niet-aangeboren hersenletsel. Vandaar mijn fascinatie voor alles wat met het brein en mentale gezondheid te maken heeft.

Uiteraard zijn er verschillende manieren om aan onze neuroplasticiteit te werken, zoals op één been te staan met tandenpoetsen of door telkens een andere weg naar huis te nemen. Maar consistentie en het integreren van de opgedane (nieuwe) kennis is net zo belangrijk. Want als we geen rust nemen om onze gevoelens te doorvoelen of de nieuwe lessen niet in de praktijk toepassen, dan gaan we voorbij aan hetgeen waar we het voor doen. Het leggen van nieuwe verbindingen in ons brein. Oftewel het verstevigen van ons groeiend zelfvertrouwen, doordat we anders naar onszelf, een situatie of een persoon kunnen kijken.

Een concreet voorbeeld hiervan voor mij is het leren omgaan met mijn niet-aangeboren hersenletsel. Maar ook het tonen van dankbaarheid voor mijn lichaam en geest na het meemaken van uiterst onveilige situaties. Door zenuwstelregulatie toe te passen kon ik steeds beter omgaan met deze nare gevoelens en gebeurtenissen. En door de kennis dat ons brein maakbaar is toe te passen op ogenschijnlijk onoverkomelijke situaties, kon ik steeds dichter bij mezelf komen en blijven. Want als het de eerste keer niet lukt, betekent dat niet dat het de volgende keer weer niet lukt.

Als er iets is wat zenuwstelregulatie en neuroplasticiteit mij hebben geleerd, dan is het wel dat in het hier en nu leven, los van alles wat we hebben meegemaakt, echt kan! Het is zeker niet iets wat van de ene op de andere dag gebeurt, maar oefening baart kunst. Mocht ik op dat gebied nu interesse gewekt hebben en iets kunnen betekenen, neem dan vooral contact met mij op.

Kijk op de website van Manou via deze link of leg een connectie via LinkedIn via deze link.

 

Volg mij
Laatste berichten van Manou Lourens (Toon alles)

Pin It on Pinterest

Share This